Zwierzęta aktywne w nocy, np. sowy czy koty, mają wyjątkowo duże źrenice, by zebrać możliwie dużo światła. W ciągu dnia jednak ich źrenice są bardzo wąskie; źrenice kota np. zwężają się niczym szparki. Owady i skorupiaki, takie jak kraby i langusty, mają zupełnie inne oczy. Składają się z setek, a nawet tysięcy wąskich, wrażliwych na światło rureczek, zwanych ommatidiami. Oddzielnie rureczki te nie dają pełnego obrazu - tworzą go dopiero wspólnie. Tego typu oczy nazywają się złożonymi. Najczulszą, najwrażliwszą częścią siatkówki jest tzw. plamka żółta, znajdująca się naprzeciw soczewki; to ona rejestruje różne barwy. Impulsy nerwowe z oczu wędrują do mózgu, który przetwarza je na wyraźny, ruchomy, trójwymiarowy barwny obraz zewnętrznego świata. W ten sposób rozpoznajemy przedmioty po ich kolorze, kształcie i według jasności. Potrzebujemy dwojga oczu, ponieważ jednym trudno ocenić odległość i głębokość.